· 

Een blog om te bloggen

Wat schrijf je nu in je blog? Ik wil geen onderwerpen verzinnen, het moet gewoon uit de pen of in dit geval uit mijn toetsenbord komen rollen. Soms is het dan goed om gewoon te starten met typen, zoals ik dat nu doe en het dan ook niet later nog aan te passen.

Bloggen over mijn massagetherapie en coaching gaat echt als vanzelf. De rede mag duidelijk zijn, het is mijn passie. Het draait om mensen en dat is en blijft heel speciaal. Ja, het is ook mijn werk en ja, ik moet er een gedeelte van mijn hypotheek en boodschappen van betalen, maar nee, het voelt niet als werk. Mijn andere baan voelt trouwens ook niet als werk, want ook dat doe ik heel erg graag.

Ik merk ook dat alles door elkaar heen loopt. Mijn hoofd is soms zo leeg tijdens het geven van een massage, dat het wel lijkt of dit ruimte geeft voor nieuwe ideeën of oplossingen voor mijn andere baan. Andersom kan ik ook in het weekend aan een cliënt denken, bv door iets wat ik zie, meemaak of lees. Plots zit er dan iemand in mijn hoofd en dat is mooi, want dat geeft ook weer aan hoe sterkt de band tussen cliënt en masseur kan zijn.


De afgelopen tijd heb ik weer hele mooie massagesessies mogen geven en ervaren. Je kunt zoveel voor een ander betekenen. Vertrouwen, open gesprekje, aanraking, het doet zoveel goed. Het is voor mij zelfs lastig als ik bv bekende, vrienden, collega’s of familieleden zie, die het ergens moeilijk mee hebben of waarbij een massage op een andere wijze kan helpen. Ik bied vaak een massage en coaching aan, maar de stap zetten is soms lastig. Ik hoop dat iedereen aan wie ik een massage heb aangeboden, ook echt op bezoek zal komen. Ben jij dit? Weet dan dat je nog steeds meer dan welkom bent, ook na een hele lange twijfelperiode. Mijn aanbod staat nog steeds.

Ik merk dat ik ergens ook weer moet stoppen met typen, want ik kan hier echt pagina’s vol over schrijven. De passie wordt iets minder als ik aan alle zaken denk die bij het runnen van een praktijk ook om de hoek komen kijken. Wat dacht je van de administratie, belastingen en niet te vergeten, een enorme berg was. Maar toch is dit een kleine moeite, als ik het afzet wat het me zelf geeft en bied. Menselijk contact en zo’n sterke band met andere mensen. Ik voel me door mijn praktijk een rijk mens en dat heeft niets te maken met geld.